jump to navigation

Don’t judge a book by its cover! Από τη Φωτεινή Καραμούζη April 18, 2013

Posted by usbngo in Older Posts.
trackback

Image

20 Μαρτίου 2013. Η ώρα είναι 8:30 το πρωί και το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης πλήττεται από την αδιάκοπη κίνηση ταξιδιωτών. Άνθρωποι είτε μόνοι είτε με παρέα. Αναμένοντας την ένδειξη επιβίβασης βλέπω ένα πρόσωπο γνωστό και συνειδητοποιώ πως τούτο το ταξίδι θα προσφέρει κοινωνικές σχέσεις.

Το ταξίδι συνεχίζει και το μεσημέρι με βρίσκει στην πόλη του Bergamo. Μια πόλη χτισμένη ψηλά σε λόφο, με τείχη να υψώνονται στους ουρανούς θαρρείς τα σύννεφα πασχίζουν να αγγίξουν.

Επόμενος προορισμός Παλέρμο! Η ώρα δεν άργησε και πολύ να φτάσει που πάλι ο χρόνος θα με έβρισκε με μια βαλίτσα να περπατώ αναζητώντας τρένα. Χαμένη σε βροχερά μονοπάτια. Το τελευταίο τρένο απέχει μόλις μια ώρα από τον τελικό μου προορισμό κι όμως ήδη οι δεκατρείς ώρες ταξιδιού σκιαγραφούνται στις ρυτίδες του προσώπου μου και στα υγρά κόκκινα μάτια μου που εξουθενωμένα πια αναζητούν καταφύγιο μετά την παλίρροια εικόνων που υπέστησαν σήμερα. Τα φώτα της πόλης του Παλέρμου αχνοφαίνονταν από μακριά και ο μακρύς συρτός ήχος του τρένου δυναμώνει περισσότερο την αναμονή μου. Τα χέρια μου ανήμπορα να σηκωθούν, να σκουντήξουν το διπλανό μου που κοιμάται. Καθώς το τρένο σέρνεται αργά στις ράγες, η πόλη σιγοψιθυρίζει στα κρυφά λόγια σειρήνας που σε καλούν ταχέως να την ανακαλύψεις. Πρώτη αίσθηση η όσφρηση που πλημμυρίζει θαλασσινά την ώχρα της νύχτας κι έπειτα η ακοή, η όραση, μια πόλη νεκρή από φως μα ζωντανή στο σκότος και στο μυστήριο. Πέφτει η νύχτα στο Παλέρμο!

21 Μαρτίου 2013. Οι πρώτοι συμμετέχοντες καταφτάνουν στην αίθουσα συνεδριάσεων, δειλά, καλημερίζοντας τους πιθανούς τους φίλους και συνοδοιπόρους στους δρόμους της Ανθρώπινης Βιβλιοθήκης.

Κι η μέρα ενώ ξεκίνησε συννεφιασμένη και σκοτεινή, αρχίζει ν’ ανθίζει χαμόγελα στα παιχνίδια γνωριμιών και συνεργασίας εκεί κάπου στους διαδρόμους ενός καθολικού μοναστηριού που ήτο σιωπηλό μόνο. Τώρα άπληστα μάτια το τηρούν σα να’ ναι αξιοθέατο σε τούτο το ταξίδι αναζήτησης του εαυτού σου μέσα στους άλλους. Χέρια ενώνονται, μάτια αρχίζουν ν’ αγαπιούνται, η ακοή και η όσφρηση μαρτυρούν τα χιλιόμετρα που ξεχωρίζουν τον καθένα, αφού στο τέλος συνειδητοποιούμε πως την ίδια εικόνα αλλιώτικα την ενσωματώνουμε εντός μας.

Image

Το απόγευμα μας βρίσκει στο καφέ του κόσμου και εγώ να μιλώ για τα ξενιτεμένα σου όνειρα, εκείνα που μετανάστευσαν στο μέλλον και σ’ άφησαν άστεγο να αναζητάς τους χίλιους ήχους των προσφύγων. Κι έπεσε η νύχτα ξανά στο μυστηριώδες Παλέρμο και μένα με βρίσκει στη μέση μιας σκηνής να χορεύω τραγούδια μιας πατρίδας και να πετώ τα παπούτσια μου στα παρασκήνια!

22 Μαρτίου 2013. Είναι παράξενο όταν η μέρα ξεκινά με μια ερώτηση. Εκεί που η σκέψη αναζητά τη γνώση. Βιβλιοθήκες στο μυαλό που αναμένουν επισκέψεις και συζητήσεις των μελών στοχεύοντας στων ανθρώπων τα δικαιώματα, σπάζοντας στερεότυπα και καταργώντας προκαταλήψεις. Κι οι λέξεις να γεμίζουν τις αυλές, βοή ανθρώπων να μιλούν για ιστορίες αλλόκοτες, ιδέες που αιμορραγούν, να μοιράζονται το χθες, να ονειρεύονται μαζί τις αυριανές καλημέρες και οι διακρίσεις να μαστιγώνουν τον αέρα, έτοιμες να εισχωρήσουν στον ιερό χώρο των πολιτισμών. Μα οι κολόνες μιας μονής, στυλοβάτες, κρατούν ακόμη μακριά, πέρα από τα τείχη τα σκοτεινά στοιχειά των αναγνωστών εκείνων των βιβλίων.

Image

24 Μαρτίου 2013. Η  προετοιμασία γίνεται φωνή και η φωνή κινητήριος δύναμη. Οι ομάδες να δουλεύουν πυρετωδώς. Χαρτιά, μολύβια, χρώματα και σπάγκοι, δημιουργούν πολύτιμο υλικό για να γίνει ένα γεγονός παράξενο! Δικό μας! Ολόδικο μας!

Το βράδυ μας βρίσκει περπατώντας τους ενοχικούς δρόμους της πόλης, μιλώντας με ντόπιους και κάνοντας αφισοκόλληση ως το πρωί διαφημίζοντας το όραμα μας…προωθώντας μια ιδέα!

25 Μαρτίου 2013. Τούτη η μέρα είναι που άνοιξαν τα βιβλία. Ανοιχτές σελίδες και πνεύματα να ξεπηδούν, να πετούν τα γράμματα στο έδαφος, να τρέχουν ξέφρενα στους διαδρόμους του μοναστηριού, να χτυπούν με μανία στις κολόνες να κάνουν το θόρυβο αφόρητο, να θέλουν να εισακουστούν.

Κι έπειτα σιγά-σιγά να επιστρέφουν στα βιβλία τους, να χώνονται κρυφά κάτω από το εξώφυλλο και να σωπαίνουν επιστρέφοντας στη ρουτίνα τους, σε αυτή που ένιωθαν εγκλωβισμένα μα και ασφάλεια! Τελευταίες ώρες αξιολόγησης και να που η φωνή όση κι αν έχει ειλικρίνεια δεν εννοούν να την αποδεχτούν! Γιατί τότε άραγε να σε ρωτούν αφού την απάντηση σου δεν προθυμοποιούνται να ακούσουν;

Τελευταία μέρα. Οι εντυπώσεις πολλές, μύριες, σα τα αστέρια που πασχίζαμε να μετρούμε σαν παιδιά. Καλές, κακές δεν έχει σημασία πια, ασήμαντες θα μείνουν στο χρόνο. Σημασία δίνει η Ανθρώπινη Βιβλιοθήκη στην καρδιά μας κι εκείνη η ανέλπιστη κραυγή των βιβλίων να εισακουστούν! Τούτη είναι η μοίρα μας πια…. Να ανοίξουμε τις σελίδες τους στους ανθρώπους γύρω μας! Να δώσουμε φωνή στις σιωπηλές ιστορίες…

Image

 

Φωτεινή Καραμούζη

Συμμετοχή στο Training Course “Human Library – Fostering Dialogue to combat discrimination and promote diversity” 20- 27 Μαρτίου 2013 μαζί με τον Κυριάκο Πατσίδη εκπροσωπώντας τη ΜΚΟ, «Ενωμένες Κοινωνίες των Βαλκανίων».

Advertisements

Comments»

No comments yet — be the first.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: